नीट वाचा …मनाला लागेल…
पावसाळ्याचे दिवस सुरु होते..
पावसाने राज्यात थैमान घातले
होते.. जणू
ढगांना झालेल्या कसल्यातरी दु:खामुळे
ढग जोर-जोरात रडत
होते...
पावसाच्या सरीवर सरी कोसळत
होत्या.. घरातून बाहेर
निघायची सोय
नव्हती...आणि अशा परिस्थितीत अजय
आणि मेघा त्यांच्या चारचाकी कार
ने घरी निघाले होते.....
पावसामुळे समोरचे काही दिसत नव्हते,
म्हणून अजय कार हळू
चालवत
होता.दोघांना घरी पोहचायला उशीर
होणार होता.... आणि पाऊस
त्यांच्या वाटेत अजून बाधा घालत
होता. दोघेही वैतागलेलेहोते. पण
निसर्गापुढे आजपर्यंत
कोणाचे काही चालले आहे का??? हळू हळू
रात्र
झाली होती.ढगालेल्या वातावरणामुळे
काळोख
अगदी गडद झाला होता. आता सरळ
रस्ता संपून घात उतार
सुरु झाला होता. आणि अजय देखील
कार सावधानतेने चालवत
होता. मधेच काळ्याअंधाराला चिरत
एखादी वीज जणू
पावसाच्या प्रचंडतेची जाणीव अजय
आणि मेघाला करू देत
होती.....पावसाळ्याचेदिवस चालू
असल्याने गाड्यांचा वावर देखील
कमी झाला होता. घाट
उतारावरील
एका वळणावर अजय ने
गाडीला जोरदार ब्रेक लावला.....
जोरदार आवाज झाला....कार
थोडी घसरली... त्या धक्क्याने
कारच्या हेड लाईट बंद पडल्या... कार
देखील घाटाच्या मध्यावर
बंदं पडली....मेघाला क्षणभर सुचलेच
नाही काय झाले
ते.ती कावरी-बावरी होऊन अजय वर
ओरडली.... पण अजय ला काळोखात जे
दिसलं ते
मेघाच्या डोळ्यांनी पाहिलं नव्हतं....
आणि चमकणाऱ्या विजांच्या पांढऱ्या प्रकाशात
त्याला एक
बाई
त्याच्या कार च्या पुढे
उभी असलेली दिसली.अंगावरील
कपडे फाटली होती, डोक्यातून रक्त येत
होते, हात-पाय रक्ताने माखले होते,
जणू त्या बाईचा आताच अपघात
झाला होता.....ती बाई कार पासून
थोड्या अंतरावर उभी होती.
आता तर मेघाचे देखील तिच्याकडे लक्ष
गेलं आणि भीतीपोटी मेघाच्या तोंडून
मोठी किंकाळी निघाली....
ती प्रचंड
घाबरली होती. अजय तिला समजावत
होता, पण तिचे घाबरणे कमी होत
नव्हते,तिला धाप
लागली होती.....ती बाई
धावतच अजय च्या कार जवळ
आली,मेघाने झट-पट
खिडक्यांच्या काचा वर घेतल्या.
इतक्यात त्या बाईचे रक्ताने माखलेले
हात कारच्या काचेवर
रेंगाळू लागले.....अजय
देखील मनातून घाबरला होता, त्याने
कार चालू करण्याचा खूप प्रयत्न केला पण
कार चालू झाली नाही. त्या बाईचे
रक्ताने
माखलेले हात
काचेवरती फिरताना पाहून
मेघा घाबरलेली होती. ..
तिला सावरणे अजयसाठी कठीण झाले
होते.... इतक्यात अजय
चे लक्ष त्या बाईच्या हातांकडे
गेले...त्या बाईचे दोन्ही हात
अजय आणि मेघा समोर जोडले गेले होते जणू
ती बाई मदत मागत होती.... अजय ने
माणशी काहीतरी विचार
केला आणि कार मधून घाबरतच
बाहेर
पडला... मेघा देखील
त्याच्या पाठोपाठ कार मध्ये
उतरली... इतक्यात त्या बाईने अजय पाय
पकडले आणि रडू
लागली.... रडत रडत बोलू लागली....,"
माझा अपघात झाला आहे
आणि माझी गाडी दरीत अडकली आहे
माझा ४
वर्षांचा मुलगा त्या गाडीत
अडकला आहे...
please
तुम्ही त्याला वाचवा ना...."आणि पुन्हा रडू
लागली....
मेघा ला मात्र हा भलताच प्रकार
वाटू लागल्याने मेघा खूप
घाबरली , आणि अजय ला तिथून निघून
जाऊ असे म्हणू
लागली..... पण अजय ने त्या बाईला मदत
करण्याचं पक्क केलं होतं...तो त्या बाई
ला म्हणाला,
'चला ताई,दाखवा मला कुठे आहे
तुमची कार,मी करतो तुम्हाला मदत',
आणि ती बाई पुढे चालू
लागली तसे तिच्या पाठी अजय
आणि मेघा देखील चालू लागले.... ते
दोघेही दरीच्या एका उंच
कड्यावर
पोहचले होते... अजय ला तिथून
रडणाऱ्या बाळाचा आवाज स्पष्ट येत
होता...वरून पावसाची तिरीप डोळे
उघडायची संधी देत
नव्हती... अशा मुसळधार पावसात अजय
त्या छोट्या जीवाचे
प्राण वाचवण्यासाठी स्वतःचे प्राण
धोक्यात घालून एक-एक
पाऊल दरीत उतरत होता.....
दरी खोल अशी नव्हती पण
तरी जीवघेणी मात्र नक्कीच होती....
अजय जस-जसा त्या कार च्या जवळ
पोहचत होता...
तस-
तसा त्या मुलाचा रडण्याचा आवाज
तीव्र होत होता....
अजय आता त्या कार च्या खिडकीजवळ
आला होता...त्याला ते मुल तिथे
रडताना दिसत होते... त्याने
जवळून अंधारात चाचपडत एक दगड
उचलला अणी खिडकी ची काच फोडून
त्या मुलाला बाहेर काढले.... ते मुल
देखील अजय च्या हातात येताच रडायचे
शांत
झाले.... अजय ने त्याला दरीतून बाहेर
काढताना त्याला कारच्या चालकाच्
वर कोण तरी असल्याचे
जाणवले म्हणून त्याने
त्या मुलाला दरीतून बाहेर काढून
मेघा जवळ सोपवून
तो पुन्हा त्या दरीत
अडकलेल्या गाडीत नक्की काय आहे ते
पाहण्यासाठी दरीत
पुन्हा उतरू
लागला....कार जवळ गेल्यावर त्याने
त्या अपघातग्रस्त कार
मध्ये चालकाच्या सीट वर नीट
डोकावून पाहिले...... त्याने जे
पाहिले
त्याच्या हृदयाला धक्का देणारे
होते....त्या सीट वर
एका बाईचा मृतदेह पडला होता... अजय
नीट पाहिले तेव्हा तो अजूनच अवाक्
झाला.तो मृतदेह
त्याच
बाईचा होता....जि त्याच्याकडे
तिच्या मुलाचे प्राण
वाचवण्यासाठी मदत
मागायला आली होती.... त्याने
कसलाही विचार आणि बोभाटा न
करता तो दरीतून वर आल्यावर मेघाने
आजूबाजूला पाहिले
आणि अजयला विचारले कि, "कोण
होती ती बाई??? ती तुझ्याच मागे
आली होती, अचानक कुठे गेली...????"
यावर अजयने एकाच
उत्तर
दिले..... , "ती एक आई होती"
ती बोलत तर नाही
तीचे डोळे खुप बोलतात,
मी फक्त पाहात राहतो
पाय आपोआप तीच्याकडे वळतात.
सतत कसला तरी
वीचार करत असते,
काय माहीत तीच्या
मनात काय चालते.
हासतानाही ती खुप
कमी हासु पाहते,
पण हासताना तीच्या
गालावर खळी पडते.
ती उभी असते तीथेच
कुठेतरी मी ही उभा राहतो,
ती जवळ नसली तरी
सहवास तीचा मला जाणवतो.
खरच भीती वाटते
मला तीच्या जाण्याची,
माझ्या कवीतेत पुन्हा
काळोख येण्याची.
ती आली होती प्रकाश
बनुन माझ्या जीवनात,
आता जाणवतो सहवास
तीचा ह्रदयाच्य स्पंदनात.
आता वाटते मला तीनेही
माझ्यावर प्रेम करावे,
फक्त तीच्यासाठी असलेलं
माझे प्रेम एकतर्फी नसावे..
Amit
कुणाच्या इतक्याही जवळ जाऊ नये,
की आपल्याला त्याची सवय व्हावी !
तडकलेच जर हृदय कधी तर
जोडताना असह्य यातना व्हावी !!
डायरीत कुणाचे नाव इतकेही येऊ नये
की पानाना ते नाव जड व्हावे !
अन् एके दिवशी अचानक
त्या नावाचे डायरीत येणे बंद व्हावे !!
स्वप्नात कुणाला असंही बघू नये
की आधाराला त्याचे हात असावे !
तुटलेच जर स्वप्न अचानक तर
हातात आपल्या काहीच नसावे !!
कुणाला इतकाही वेळ देऊ नये
की आपल्या क्षणाक्षणावर त्याचा अधिकार व्हावा !
अन् एके दिवशी आरशासमोर आपणास
आपलाच चेहरा परका व्हावा !!
कुणाची इतकीही ओढ नसावी
की पदोपदी आपण त्याचीच वाट बघावी !
अन् त्याची वाट बघता बघता
आपलीच वाट दिशाहीन व्हावी !!
कुणाचे इतकेही एकू नये की
कानात त्याच्याच शब्दांचा घुमजाव व्हावा !
अन् आपल्या ओठातुन मग
त्याच शब्दांचा उच्चार व्हावा !!
कुणाची अशीही सोबत असु नये
की प्रत्येक स्पंदनात ती जाणवावी !
ती साथ गमावण्याच्या केवळ भीतीने
डोळ्यात खळखळ अश्रू जमवी !!
कुणाला इतकाही माझा म्हणू नये
की त्याचे "मी पण " आपण विसरून जावे !
त्या संभ्रमातुन त्याने आपल्याला
ठेच देउन जागे करावे !!
पण.....
कुणाच्या इतक्याही दूर जाऊ नये
की आपल्या सावलीशिवाय सोबत काहीच नसावे !
दूर दूर आवाज दिला तरी
आपले शब्द जागीच घुमावे !!
On 05-Mar-2013 5:11 PM, "Amit Shidurkar" <shidurkar007@gmail.com> wrote:
αƒтєя 1 уєαяѕ σƒ вяєαк υρ....! ι ƒσυη∂ α мѕg ιη му ιηвσχ... ∂αт мѕg ωαѕ му нєя... ѕнє ωяσтє.... нω ѕ υ ∂єαя . αяє υ ƒуη.... . . му ƒιяѕт єχρяєѕѕιση αƒтєя яєα∂ιηg ∂αт..... ωαѕ ѕнσ¢кιηg..... . . тнє gιяℓ..... ωнσм ι ηєνєя ωαηт 2 яємємвєя..... нαѕ мєѕѕαgє∂ мє......! . ωнσℓє ραѕт gєт ѕρℓαѕнє∂ ιηѕι∂є мумιη∂ тнє тιмє....ωє нα∂ ѕρєηт 2gєтнєя..... . тнαт тιмє.... ωнη ωє ∂яєαмт σƒ συя вєαυтιƒυℓ ƒυтυяє. . :'( :'( . тнє тιмє...... ωнη ѕнє ѕαι∂ мє, вαву......ωє ℓℓ ρяσνє ∂ιѕ ωσяℓ∂.....тнαт тяυє ℓσνє яєαℓℓу єχιѕтѕ.......:' ( . ι jυѕт ѕтαятє∂ ¢яуιηg.....ву яємємвєяιηg тнαт.....:'( αη∂ ѕυ∂∂єηℓу ι gσ ραѕѕ ву нєя ρяσƒιℓє......, тнєяє ι ѕαω...... нєя ѕтαтυѕ..... ιт ωαѕ ωяιттєη тнαт.. ''ιη α яєℓαтισηѕнιρ" ωιтн....ηαмє σƒ ∂αт gυу.....:'( . αη∂ ѕαω нєя ωнσℓє ρяσƒιℓє..... ιт ωαѕ ѕєєм ℓιкє....ѕнє ℓσνє∂ тнαт gυу νяу мυ¢н.... . . вυт ι ωαηтє∂ тσ тєℓℓ нєя....... тнαт нσω мυ¢н ι ℓσνє нєя......:'( вυт, ησω тнє тιмє нα∂ ¢нαηgє∂....:'( . . му нαη∂ ωєηт тσ кєувσαя∂. .:'( ƒιηgєяѕ ση тнє кєуѕ.....
ι ωяσтє..... . υмм, ηу¢ 2 ѕєє υ нαρρу ωιтн нιм.....! . . ωιтн ѕмιℓιηg ѕмιℓєу...... . αη∂ gινє нєя вℓєѕѕιηgѕ...ƒσя нєя яєℓαтιση... ѕнє тσσ ωαηтє∂ 2 ѕαу ѕмтнιηg.....! . . вυт ι кηω.........ι ѕнυ∂ єѕ¢αρє ƒям нєя ℓуƒ...... αѕ ι ∂ηт ωαηт.....тнт συя ραѕт ѕρℓαѕнєѕ нєя ηєω яєℓαтιση, . ι ѕιмρℓу ѕαι∂...... ωσω, ηу¢ 2 ѕєє υя мѕg....м ƒ9 αη∂ νяу нαρρу ωιтн му ηєω gƒ...... αℓтнσυgн ι кηω, ι ѕнυ∂ ηт ѕρσкє тнт ℓιє..... . вт 2∂αу αℓѕσ нєя нαρριηєѕѕ...... ιѕ му ƒιяѕт ρяєƒєяєη¢є:'( . уєѕ ., му нєαят ѕтιℓℓ вєαтѕ 4 υ.... ♥
तन्मय बापट
चौथी अ
रोजनिषी
.........................................
७ सप्टेंबर २००८
आज मला कंटाळा आला. मी बाबाला म्हणाला मी शाळेत जाणार नाही. बाबा म्हणाला नको जाऊस, खाली गाड्या पुसायला लागतील कॉलनीतल्या लोकांच्या. बाबा वाईट् आहे. असंच म्हणतो कायम. बाबा मला आवडत नाही. मला म्हणाला की मी आता मोठाझालाय, आता मी शुरवीरासारखा एकटा झोपायला पाहिजे. मला तो एकटा पाडतो. तू झोप की शुरवीरासारखं दुस-या खोलीत. मी आणि आई झोपु एका खोलीत. आई पण बाबाच्या बाजुने बोलते. मी आजीला सांगणारे. मला आजीच आवडते. मी आज दाबेलीखाल्ली. गणिताचा गृहपाठ राहिला आहे.
आता झोपेन एकटा. बाबाच्या आईला उद्या फोन करेन आता.
.............................................
२ ऑक्टोबर २००८
आजी आली आहे. मला सायकल घेउन देणार आहे ती ह्यावेळेला. बाबा नको म्हणाला पण आजी देणारे. बाबा म्हणाला, तनु लहान आहे.. मला कळतच नाही काही बाबाचं. मी पक्यासारखी सायकल घेणार आहे, गिअरवाली.. झूम..झूम शाळेत जाता येईल. रिक्षानीजायला जाम बोर होतं. त्या स्टुपिड मुली काहीही बडबडत असतात. त्या सायलीला बहिण झालीये म्हणे नवीन. पकाऊ..त्याबद्दलच सांगत असते. आणि सगळ्या मुली क्युट, स्वीट, कित्ती गोड म्हणत असतात. मी आणि आलोक त्यांच्या बॅगांचे पट्टे तोवर बांधुनठेवतो. तेवढीच मज्जा येते. मी झोपतो आता आजीजवळ.
................................................
३० ऑक्टोबर २००८
आज काहीतरी घरात सॉलिड झालं आहे. मला कळलं नाही नीट. मी खेळुन आलो तर कोणी मला हात-पाय पण धुवायला सांगितले नाहीत. मी बाबाच्या लॅपटॉपवर जवळ बसलो तरी त्याने लक्ष दिलं नाही. जाम काहीतरी झालं होतं. आई आतल्या खोलीत होती.बाबा आणि आजी बाहेर.. आई बाहेर आली तेव्हा वेगळीच दिसत होती. रडल्यासारखी. मी सायलीला परवा ढकललं तेव्हा सायली अशीच दिसत होती. आजी लगेच मला घेउन आत आली. तनु आता ७ वर्षाचा आहे, कळतं का तुला? असं काहीतरी आई बोलतहोती. बाबा काय बोलत होता ऐकु येत नव्हतं. काय झालं असेल? आजी पण काही सांगत नाही नीट.
.....................................................
९ नोव्हेंबर २००८
आज मी आणि आईने मज्जा केली खुप. आई शाळेत घ्यायला आली होती. मग आम्ही संभाजीपार्कात जाउन भेळ खाल्ली. तिच्यातल्या २ पाणीपु-यापण मी खाल्ल्या. नवीन टीशर्ट घेतले २. आईस्क्रिम खाल्लं. आणि हे सगळं झाल्यावर ती विचारत होती की बर्गरखायचा आहे का मेकडोनल्डमधला. मी नाही म्हणणार होतो पण मग आम्ही गेलो. आई वेगळीच वागते आता काही दिवस. मला काहीही विचारत होती. मला म्हणाली तुला एकट्याला झोपायला भीती वाटते ना? तर तुझ्याबरोबर झोपायला कोणी आलं तर?काहीही बोलत होती. पण मज्जा आली आज. आजीने अजुन सायकल आणली नाही आहे. बहुतेक आम्ही रविवारी जाउ.
......................................................
१३ नोव्हेंबर २००८
मी कोणाशीही बोलत नाही आहे. राग आलाय मला सगळ्यांचाच. सगळे खुप वाईट आहेत. मी नाही वागत का शहाण्यासारखा? मी त्रास देतो का कधी त्यांना? मी शाळेत जातो. मी ते सांगतात ते सगळं ऐकतो. सायकलचा हट्ट पण मी केला नाही सारखा सारखा.आजी आपणहुन म्हणाली मी देते म्हणुन. आणि आता हे म्हणतात की ते अजुन एक लहान तनु घेउन येणार म्हणे. मी त्याला येऊच देणार नाही. आला तरी मी त्याला माझ्या खोलीत घेणार नाही. माझं घर आहे. माझे आई-बाबा आहेत. हा कोण नवीन येणारआता माझ्या घरात? साऊ परवाच सांगत होती तिची आई साऊ ला जवळ घेत नाही जास्त त्या बाळालाच जवळ घेते सारखी. एक बाळ असताना दुसरं बाळ का आणतात?
.........................................................
२९ नोव्हेंबर २००८
मी आज एकटा रिक्षापर्यन्त गेलो. मी आज माझ्या बुटांची लेस स्वतः बांधली. आता कोणाला माझ्याकडे लक्ष द्यायला वेळ होणारच नाही ना. मी सवय करुन घेणार होतो पण सायली म्हणाली की इतक्यात नाही येणारे तुमच्याकडे बाळ. मे महिन्यात येईल असंतिची आई म्हणत होती. तिच्या आईला काय माहित? आमचं बाळ आहे. आम्हाला हवं तेव्हा हॉस्पिटलात जाउ आणि आणु आम्ही बाळ. आजी म्हणाली उद्या जाऊ सायकल आणायला. मी गंमत करणारे. माझ्याकडेपण खुप पैसे आहेत. मी आजीला पुस्तक घेउनदेणारे तिनी सायकल घेऊन दिल्यानंतर. उद्या आजी झोपली की मी पिगी बॅन्क उघडेन. आजीच माझी लाडकी आहे.
..........................................................
४ डिसेंबर २००८
बाबा हल्ली उशिरा घरी येतो आणि आई खूप लवकर घरी येते. ती आता जास्त क्लास घेत नाही. आई माझी चित्रकार आहे. ती म्हणाली आहे की ती माझी खोली सजवुन देणारे. मला माहित्ये ती खोली माझ्यासाठी नाही, नवीन बाळासाठी सजवणारे. आजीनीपरवा सायकलच्या दुकानातुन परत येताना मला सांगितलं की आता आईला त्रास द्यायचा नाही. तिच्याकडे हट्ट करायचा नाही. तीला कामात मदत करायची. पण मी कधीच आईला त्रास दिला नाही. आलोक म्हणतो लहान भाउ आल्यावर मोठा भाऊ आई-बाबांनावाईट दिसायला लागतो. साऊने पण तसच सांगितलं होतं. पण माझी आई चांगली आहे. ती असं वागणार नाही. बाबाचं माहित नाही. मी आज एकट्याने सोसायटीच्या गेट्पर्यंत सायकल चालवली.
...........................................................
२४ डिसेंबर २००८
आज आईचे पाय खूप दुखत होते. मी विचारलं चेपुन देऊ का? तर जवळ घेत म्हणाली. नको रे तन्या, तू खेळायला जा. मी गंमत केली. कोणाला न सांगता माझ्याकडचे पैसे घेउन सायकल ने सोसायटी बाहेर गेलो. एकट्याने रस्ता क्रॉस केला आणि पाय दुखायचाऔषध घेउन आईला आणुन दिलं. आई तर रडायलाच लागली. मला कळलं नाही काहीच. मग म्हणाली तनू मोठा झाला माझा. मी मोठा झालोच आहे. आणि आजीचा ऐकायचं असं ठरवलं आहे. आईला त्रास नाही देणारे मी. आईने बाबाला सांगितलं तेव्हा बाबानेपण कौतुक केलं. बाबा म्हणालाय ह्या रविवारी पिक्चर बघायला जाऊ. बाबा पण तसा चांगला आहे.
................................................................
१६ जानेवारी २००९
बाळ कसं होतं? मला कोणी सांगितलंच नाही आज मी सगळ्यांना विचारलं. मला आणि आलोकला वाटायचं हॉस्पिटलमधे मिळतं बाळ. पण सायली म्हणाली आईच्या पोटातुन येतं बाळ. पोटातुन कसं काय येईल? सायली येडी आहे. माझ्या आईचं पोट कापतील ते?आईला काही होणार नाही ना माझ्या? आईला हल्ली कुठे कुठे दुखतपण असतं. मला वाईट वाटायला लागलं आहे. मला आई आवाडते माझी. प्लीज देवा, माझ्या आईला काही करु नकोस. मी त्या नवीन बाळाशी चांगला वागेन. रविवारी सोसायटीतल्या सुरेखाकुत्रीला ५ पिल्लं झाली. बाबा म्हणाला आपल्याकडे एकच बाळ येणारे. मी घाबरलोच होतो. ५ भाऊ-बहिणी झाले असते तर आम्ही "मोठे कुटुंब- दु:खी कुटुंब" झालो असतो.
.............................................................
२८ जानेवारी २००९
बाबाने सांगितलं की लग्न झाल्यानंतर काही दिवसांनी देव बाळ देतो आई-बाबांना. जर त्यांनी चांगला वाढवलं पहिल्या बाळाला तर अजुन एक बाळ देतो. म्हणजे देवाला वाटलं माझे आई-बाबा मला चांगलं वागावतात तर! बाळ पोटातुन बाहेर येतं. पण बाबाम्हणाला आईला काही होणार नाही. मग ठीक आहे. पण बाळ पोटात जातं कसं हे विचारलं तर म्हणाला आजीला विचार. बाबा इतका मोठा झालाय तरी त्याला खुपश्या गोष्टी माहित नाहीत.
आजी शहाणी आहे. आजीने बरोबर सांगितलं. माझ्या डोक्यात बुद्धी आहे. कुठुन गेली कळलं का? नाही ना. तसचं बाळ येतं. आजीने बाबांना काही शिकवलं नाही बहुतेक. बाबाला तर हनुमान स्तोत्रपण पुर्ण येत नाही. पण तो कठीण कठीण श्लोक म्हणु शकतो.
..................................................................
६ फेब्रुवारी २००९
सायलीची आईपण येडीच आहे सायलीसारखी. तिने सायलीला सांगितलं की प्रसाद खाल्ल्यामुळे बाळ होतं. हनुमानच्या आईने नाही का आकाशातुन पडलेला प्रसाद खाल्ला आणि मग हनुमान झाला. मलाही आता वाटतं आहे तसं. आलोक तर घाणेरडा आहे. तोघाण काहीही सांगतो पिक्चरमधल्यासारखं. मी आणि सायली बोलत नाहीयोत त्याच्याशी. काल आई विचारत होती, भाऊ झाला तर नाव काय ठेवायचं? मी आईला सांगितलं, भाऊ झाला तर म्हणजे काय? मला भाऊच हवा. मुली नाही आवडत मला. बावळटअसतात. मी विचार करतोय आता भावाच्या नावासाठी. सचिन किंवा राहुल किंवा रिहितीक किंवा शाहिद असं काहीतरी पाहिजे. महेन्द्र नाही आवडत नाव मला आणि धोनी तर आडनाव आहे.
.......................................................................
२९ मार्च २००९
मी आणि बाबा आणि आजी आम्ही तिघंच आहोत आता. आई मुंबईला गेल्ये तिच्या आईकडे. मी पण जाणार होतो पण माझी वार्षिक परीक्षा आहे. आईला सांगितलं आहे मी, मी आल्यानंतरच बाळ आण. आई म्हणाली मे महिन्यात आणेल. साऊची आई हुशार आहेम्हणजे, ती म्हणाली होती. बाबा आणि मी खुप धमाल करतो. आम्ही दोघं परवा सकाळी सायकल चालवत ग्राउंडवर गेलो होतो. बाबा खुप मस्त आहे. तो विडीओ गेम पण घेउन देणारे. बाबा असा वेगळा वागतो ना कधी कधी कळतच नाही. आजीपण माझ्याआवडीच्याच भाज्या करते. आईसारखं वांगं नाही खायला लावत. पण खरं सांगु? मला आईची आठवण येते. मला आईच्या कुशीत झोपायचं आहे. तिचे पाय दुखत असतील तर तिथे तिला कोण औषध देत असेल? परीक्षा झाली की त्या च्या त्या दिवशी मी मुंबईलाजाणार.
.................................................................
५ एप्रिल २००९
माझी परीक्षा संपली. मला आजच मुंबईला जायचं होतं पण बाबा वाईट आहे. तो म्हणाला रविवारी सोडेल तो मला मुंबईला. मी आईला रोज फोन करतो. आईपण मला करते फोन. आलोक मला म्हणाला. बघ बाळ यायच्या आधीच आई लांब गेली तुझ्यापासुन.असं खरचं असेल का? आई माझ्यावर प्रेम करेल ना? मला रडुच येतं रात्री झोपताना. सायलीची बहिण साऊचे केस ओढते आता आणि सायलीने तिला मारलं तर तिची आई सायलीलाच ओरडते. माझा भाऊ मारकुटा असेल तर? मला कोणी धड कसलं उत्तरच देतनाही. कोणालाच काही माहित नाही.
......................................................................
१० मे २००९
मी मुंबईत आहे. पुण्याच्या हॉस्पिटलमधे बाळ मिळत असताना आई मुंबईला का आली? मी आईबरोबर आज हॉस्पिटलमधे गेलो होतो. तिथे २-३ बाळं पाहिली ठेवलेली. किती लहान होती. छोटी एकदम. सुरेखाच्या पिल्लांसारखी क्युट. मी क्युट म्हणालो तर आईहसली. पण बाळं खरचं क्युट असतात. तिथल्या डॉक्टरकाकु मला म्हणाल्या. काय मग दादा होणार ना तू आता? मज्जा करणार ना? . मला असली धमाल वाटली. इतके दिवस लक्षातच नव्हतं आलं. मी दादा होणारे.'तन्मय दादा' म्हणेल मला माझा भाऊ. कसलंभारी. मला खूप आनंद झाला आहे. मी आईला सांगितलं मी चिन्मय नाव ठेवणारे भावाचं आणि त्याला चिनु म्हणायचं. चिनुला मी सायकलवर शाळेत नेईन.
.....................................................................
१ जुन २००९
ढीपाडी डिपांग.. ढीपाडी ठिपांग... मी दादा झालो. मी तन्मय दादा झालो. आम्हाला बाळ झालं आहे. मुलगा बाळ. गोरं आहे एकदम सायलीसारखं. मी काल त्याच्याशी बोलत होतो तर हसला तो. आणि त्यानी बोटचं धरलं माझं.
त्याला मी आवडतो. मला तो आवडतो आणि आई-बाबांना आम्ही दोघं आवडतो. जरा मोठा झाला तो की मी त्यालाच विचारणारे तू कसा झालास नक्की? मला माझा जन्म आठवत नाही. चिन्या विसरायच्या आधीच त्याला विचारणारे.
अधिकतर लोगों को गणित कठिन विषय लगता है क्योंकि गणित को शुष्क विषय माना जाता है। किन्तु यह भी सत्य है कि गणित की अनेक गणनाएँ बहुत ही रोचक भी हैं। जरा निम्न गणनाओं को देखिए और स्वयं निश्चय कीजिए कि ये गणनाएँ रोचक हैं या नहीं!
(1)
1 x 8 + 1 = 9
12 x 8 + 2 = 98
123 x 8 + 3 = 987
1234 x 8 + 4 = 9876
12345 x 8 + 5 = 98765
123456 x 8 + 6 = 987654
1234567 x 8 + 7 = 9876543
12345678 x 8 + 8 = 98765432
123456789 x 8 + 9 = 987654321
(2)
1 x 9 + 2 = 11
12 x 9 + 3 = 111
123 x 9 + 4 = 1111
1234 x 9 + 5 = 11111
12345 x 9 + 6 = 111111
123456 x 9 + 7 = 1111111
1234567 x 9 + 8 = 11111111
12345678 x 9 + 9 = 111111111
123456789 x 9 + 10 = 1111111111
(3)
9 x 9 + 7 = 88
98 x 9 + 6 = 888
987 x 9 + 5 = 8888
9876 x 9 + 4 = 88888
98765 x 9 + 3 = 888888
987654 x 9 + 2 = 8888888
9876543 x 9 + 1 = 88888888
98765432 x 9 + 0 = 888888888
(4)
1 x 1 = 1
11 x 11 = 121
111 x 111 = 12321
1111 x 1111 = 1234321
11111 x 11111 = 123454321
111111 x 111111 = 12345654321
1111111 x 1111111 = 1234567654321
11111111 x 11111111 = 123456787654321
111111111 x 111111111 = 12345678987654321
(5)
12345679 x 9 = 111111111
12345679 x 18 = 222222222
12345679 x 27 = 333333333
12345679 x 36 = 444444444
12345679 x 45 = 555555555
12345679 x 54 = 666666666
12345679 x 63 = 777777777
12345679 x 72 = 888888888
12345679 x 81 = 999999999
(6)
9 x 9 = 81
99 x 99 = 9801
999 x 999 = 998001
9999 x 9999 = 99980001
99999 x 99999 = 9999800001
999999 x 999999 = 999998000001
9999999 x 9999999 = 99999980000001
99999999 x 99999999 = 9999999800000001
999999999 x 999999999 = 999999998000000001
………………………………..
(7)
6 x 7 = 42
66 x 67 = 4422
666 x 667 = 444222
6666 x 6667 = 44442222
66666 x 66667 = 4444422222
666666 x 666667 = 444444222222
6666666 x 6666667 = 44444442222222
66666666 x 66666667 = 4444444422222222
666666666 x 666666667 = 444444444222222222
………………………………..
αƒтєя 1 уєαяѕ σƒ вяєαк υρ....! ι ƒσυη∂ α мѕg ιη му ιηвσχ... ∂αт мѕg ωαѕ му нєя... ѕнє ωяσтє.... нω ѕ υ ∂єαя . αяє υ ƒуη.... . . му ƒιяѕт єχρяєѕѕιση αƒтєя яєα∂ιηg ∂αт..... ωαѕ ѕнσ¢кιηg..... . . тнє gιяℓ..... ωнσм ι ηєνєя ωαηт 2 яємємвєя..... нαѕ мєѕѕαgє∂ мє......! . ωнσℓє ραѕт gєт ѕρℓαѕнє∂ ιηѕι∂є мумιη∂ тнє тιмє....ωє нα∂ ѕρєηт 2gєтнєя..... . тнαт тιмє.... ωнη ωє ∂яєαмт σƒ συя вєαυтιƒυℓ ƒυтυяє. . :'( :'( . тнє тιмє...... ωнη ѕнє ѕαι∂ мє, вαву......ωє ℓℓ ρяσνє ∂ιѕ ωσяℓ∂.....тнαт тяυє ℓσνє яєαℓℓу єχιѕтѕ.......:' ( . ι jυѕт ѕтαятє∂ ¢яуιηg.....ву яємємвєяιηg тнαт.....:'( αη∂ ѕυ∂∂єηℓу ι gσ ραѕѕ ву нєя ρяσƒιℓє......, тнєяє ι ѕαω...... нєя ѕтαтυѕ..... ιт ωαѕ ωяιттєη тнαт.. ''ιη α яєℓαтισηѕнιρ" ωιтн....ηαмє σƒ ∂αт gυу.....:'( . αη∂ ѕαω нєя ωнσℓє ρяσƒιℓє..... ιт ωαѕ ѕєєм ℓιкє....ѕнє ℓσνє∂ тнαт gυу νяу мυ¢н.... . . вυт ι ωαηтє∂ тσ тєℓℓ нєя....... тнαт нσω мυ¢н ι ℓσνє нєя......:'( вυт, ησω тнє тιмє нα∂ ¢нαηgє∂....:'( . . му нαη∂ ωєηт тσ кєувσαя∂. .:'( ƒιηgєяѕ ση тнє кєуѕ.....
ι ωяσтє..... . υмм, ηу¢ 2 ѕєє υ нαρρу ωιтн нιм.....! . . ωιтн ѕмιℓιηg ѕмιℓєу...... . αη∂ gινє нєя вℓєѕѕιηgѕ...ƒσя нєя яєℓαтιση... ѕнє тσσ ωαηтє∂ 2 ѕαу ѕмтнιηg.....! . . вυт ι кηω.........ι ѕнυ∂ єѕ¢αρє ƒям нєя ℓуƒ...... αѕ ι ∂ηт ωαηт.....тнт συя ραѕт ѕρℓαѕнєѕ нєя ηєω яєℓαтιση, . ι ѕιмρℓу ѕαι∂...... ωσω, ηу¢ 2 ѕєє υя мѕg....м ƒ9 αη∂ νяу нαρρу ωιтн му ηєω gƒ...... αℓтнσυgн ι кηω, ι ѕнυ∂ ηт ѕρσкє тнт ℓιє..... . вт 2∂αу αℓѕσ нєя нαρριηєѕѕ...... ιѕ му ƒιяѕт ρяєƒєяєη¢є:'( . уєѕ ., му нєαят ѕтιℓℓ вєαтѕ 4 υ.... ♥
कॉलेज ला सुटी असल्याने पूजा निवांत होती....
सकाळी कॉफी चा मग घेऊन ती कम्प्युटर च्या टेबलावर आली अन डेस्क टॉप चालू केला..
फेस बुकच्या अकौंटर गेली अन पोस्ट वाचू लागली ..
डाव्या कोप~यात नजर गेली अन कुणाची तरी मैत्री विनंती आलेली तिला दिसली..
तिने क्लीकले व फोटोवर क्लीकून त्या अकांऊंट वर गेली...
राहुल पानसे नी ती मैत्री साठी विनंती केली होती.....सॉफ्टवेअर इंजिनिअर..राहणार पुणे ..सद्ध्या फरीदाबाद...पूजा वाचत होती..
तिने त्याचे मित्र चेक केले बरेचसे मित्र पुण्यातलेच होते एकूण १५-२० मित्रांची यादी होती..
पूजा विचारात पडली की याने ओळख नसताना का मैत्री याचना केली असेल?
फोटो तर खरा वाटत होता..एकदा वाट्ले मैत्री स्विकारावी पण फेस बुकावरचे सध्याचे वातावरण, कुणीच सामाईक मित्र नाही .त्या मुळे तिने ति रिक्वस्ट डीलिट केली..
जसे तिने डीलीट वर क्लीकले, अन एकदम मोझिला वेब पत्र थरथरू लागले..निमिषार्धात तो वेग वाढला अन एक विचित्र आवाज आला अन संगणक ह्यांग झाला ...
"आले वाटते याच्या अंगात"..वैतागून पूजाने संगणक बंद केला व पुन्हा री बुट केला..
विंडो चा लोगो आला अन परत कोंम्प बंद ..शेवटी थोडी खटपट केली पण संगणक हटून बसला होता अन वैतागून पूजाने सर्व्हिस इंजिनिअरला फोन केला..
थोड्या वेळातच तो आला व कोंम्प चेक केला अन म्हणाला "बहुतेक व्हायरस शिरला आहे..फोर्म्याट करून परत विंडो लोड करून देतो"
हो म्हणण्या शिवाय तिला पर्याय नव्हता...त्याने परत विंडो लोड केली इंटर नेट कनेक्शन लावले व कोम्प सुरू झाला..
कश्या मुळे झाले असेल असे? पुजाने विचारले .."होते काही वेळा एखादी अनोळखी लिंक क्लीकली का?..
पूजाने राहुल च्या अकाऊण्ट ची लिंक क्लीकाली असे म्हणताच तो हसला व .त्या वर म्हणाला मला नाही वाटत हे कारण असावे....
वेट ..म्हणत तिने फेस बुकाचे पान उघडले व तिच्या अकाउंट वर गेली अन चकित झाली..
परत मैत्रीची रिक्वेस्ट आली होती ..तिने पाहिले ती राहुल चीच होती..
तिने इंजिनिअरला सांगितले की तू आता हि विनंती नकार ,,कारण मी नाकारल्या वर कोम्प ह्यांग झाला होता....
"अस काही नसत" असे म्हणत जसे त्याने डीलीट लिंक वर क्लीकले, अन तसे एकदम मोझिला वेब पत्र थरथरु लागले..निमिषार्धात तो वेग वाढला अन एक विचित्र आवाज आला अन संगणक ह्यांग झाला ..
हे पाहिल्यावर इंजिनिअर पण हादरला...व म्हणाला "हा पोरगा भारी दिसत आहे त्याने व्हायरस लिंकला जोडला असावा"..
"मी आमच्या सराशी बोलतो"..पण सरांचा फोन लागेना..त्याने परत फॉर्म्याट करून विंडो लोड करून दिली ..तेव्हढ्यात सरांचा फोन आला त्यांनी सारे ऐकले व उद्या येतो असे सांगत पुजाला ती लिंक न क्लीकाता कोम्प चालव असे सांगितले..
खर तर पूजा खूप चिडली होती व तिने ह्या राहुल ची तक्रार सायबर पोलिसात द्यायची असे ठरवले ....
पण ति परत त्या अकाउंट वर गेली..व नेमका काय प्रकार आहे तो पाहण्यासाठी त्याच्या लिस्ट मधल्या पुण्याच्या अभिजित दातार ला मैत्री विनंती पाठवली व आपला फोन नंबर दिला व फोन कर असा मेसेज दिला...
पूजांची मैत्री विनंती आलेली पाहिल्यावर अभिला पण कळत नाही..पण फोन नंबर असल्याने तो उत्सुकते पोटी फोन ;लावतो..
"हाय"..पुजाचा आवाज येतो व सायंकाळी ७ च्या सुमारास डेक्कन वरच्या सी.सी.डी वर भेटण्याचे ठरते...
का? असे अभिजित विचारत असतो पण भेटल्यावर बोलु असे पुजा म्हणते...
अभिजित भेटल्यावर प्राथमिक स्वरूपाचे बोलणे होते व पुजा सरळ विषयाला हात घालते व विचारते..
"तुझा मित्र राहुल पानसे कसा मुलगा आहे??"
तिच्या प्रश्नाने अभिजित गडबडतो व विचारतो का? काय झाले नेमके?
त्यावर पुजा त्याला झालेला प्रकार सांगते ..ते ऐकून मात्र अभिजित चकित होतो व तिला सांगतो की असे होणे शक्य नाही..
का शक्य नाही?..पुजा ने त्याला विचारले..मुले मैत्री साठी काही हि करू शकतात."
ते बरोबर आहे पण राहुल असे करू शकत नाही कारण तो आता या जगात नाही..त्याला जाऊन आता ६ महिने होतील..अभि म्हणाला..
काय??? आता चकित होण्याची वेळ पुजाची होती.व चर्चेतून तिला कळले ते असे होते.
राहुल अभिजित चा बाल मित्र,इंजिनिअर झाल्यावर त्याला दिल्लीतल्या एका कंपनीत नोकरी लागली..पगार पण चांगला होता.
पण तो फरिदाबादला रहात होती अन मोटार सायकल वरुन ऑफिस मध्ये ये जा करीत असे.एकदा कामावरून तो उशिरा सुटला अन वाटेतच त्याला एका ट्रक ने उडवले..ट्रक चा धक्का इतका जोरदार होता की राहुल बाजुच्या खड्ड्यात जबर दुखापद होऊन मोटार बाइक समवेत पडला व तात्काळ गतप्राण झाला..
३-४ दिवस राहुल ऑफिस मध्ये आला नाही म्हणून चौकशी सुरू झाली..घरमालकाने पण तो घरी आला नसल्याचे सांगितले...
पुण्याला घरी फोनाफोनी झाली अन पुण्याला पण तो आला नसल्याचे कळल्याने शेवटी ऑफिस च्या लोकांनी पोलिसात तक्रार केली शेवटी शोधाशोध केल्यावर राहुलची बॉडी मिळाली..
पोलिसानी व कंपनीच्या लोकांनी पुण्यास हि बातमी कळवली..राहुल ला बाबा नव्हते..एकुलता एक मुलगा आईने वाढवला होता साथ भावाची चंदुमामाची ..
आईवर तर आकाश कोसळले.चंदुमामा दिल्लिस आला..बॉडी ची दशा झाली होती..पोलिसांच्या सल्ल्याने दिल्लीला च दहन करण्यात आले...त्याच समयी चंदुमामास फोन आला की आईस हॉस्पिटल मध्ये भरती केले आहे..त्या साठी चंदुमामा उलट पावली पुण्यास आला...
अभिजित ने हे सारे पुजास सांगितले...
"मला चंदुमामाचा पत्ता मिळेल का?" पुजाने विचारले
"हो मिळेल ना..आई व मामा एकाच सोसायटीत शेजारी शेजारीच राहतात" अभि म्हणाला व तिला पत्ता व फोन न दिला..
दुस~या दिवशी पुजा चंदुमामास भेटायला गेली व तिने तिच्या बाबत घडलेला प्रसंग मामास सांगितला.तो ऐकून चंदुमामा चाट झाला.
यावर पुजाने त्यांना मी यावर उपाय शोधते..पण तुमचे सहकार्य हवे अशी विनंती केली..
नक्की मिळेल" असे मामाने सांगितल्यावर पुजाने निःश्वास सोडला..
हा सारा प्रकार अमानवि आहे हे पुजाने ओळखले होते व त्यावर उपाय प.पु त्रिनेत्र कर्मण्यित[अॅक्टिवेटेड] ढ्गे महाराज हेच सांगु शकणार..
प.पु त्रिनेत्र कर्मण्यित[अॅक्टिवेटेड] ढ्गे महाराज हे स्वामी म्हणजे कलियुगातील चमत्कारच ...भूत वर्तमान भविष्य त्याना काळत असे तिसर्या नेत्राच्या साहाय्याने
पुजा ला त्यांनी अनुग्रहित केलेले होते..कारण तिची मागच्या जन्माची पुण्याई..असे मोजकेच बाबांचे शिष्य होते..
पुजा आश्रमात गेल्यावर बाबांची भेट झाली ..
बोल बेटा..आज आमची आठवण आली..बाबा हसत म्हणाले.
यावर पुजाने सारा किस्सा सांगितला.
क्षणार्धात बाबा ध्यानात गेले डोळे उघडले व बाबा म्हणाले..राहुल चे पिंडदान केले गेले होते का?
पुजा गडबडली व तिने चंदुमामास फोन लावला.व विचारले...नाही बाबा पिन्डदान नाही झाले ..पूजा म्हणाली
या वर बाबा हसले.."बालिके..राहुल च्या अत्मास मुक्ती मिळाली नाही त्याचा सूक्ष्म देह अवकाशात मुक्तीसाठी घिरट्या घालत आहे व त्याने तुझ्या अकाउंटला हॅक केले आहे.." हे ऐकल्यावर पुजा हादरली ..ते पाहून बाबा म्हणाले "घाबरू नकोस तू सर्वपितरे पिंडे गुरुजीस जाऊन भेट व पिंडदान विधी संपन्न कर..माझे नाव त्यांना सांग"
हे ऐकल्यावर पुजाच्या जिवात जीव आला...
पुजाने हे सारे चंदुमामा बरोबर चर्चिले व मामा पण तयार झाले.
पुजाने सर्वपितरे पिंडे गुरुजीची गाठ घेतली व दिवस नक्की केला...
विधीसाठी पुजा मामा व राहुल चे काही बाल मित्र उपस्थित होते..सर्व क्रिया झाल्यावर गुरुजीने पिंड कट्ट्यावर ठेवले.व सारे जण काकस्पर्श पिंडास कधी होतो याची वाट पाहत होते पण पिंडास कावळा शिवेना..
"बहुतेक आत्म्याच्या काही इच्छा राहिल्या असाव्यात वा त्याला काळजी वाटत असावी आईची" ..गुरुजी म्हणाले.
तुम्ही आत्म्यास आवाहन करा ..
मामा हात जोडत आकाशाकडे पहात म्हणाले "राहुल तू आईची काळजी करु नकोस मी तिचा सांभाळ करेन....पण कावळा पिंडास शिवेना...मित्रानी पण काहि मैत्रीत चुका झाल्या असल्यास माफ कर असे आत्म्यास आवाहन केले पण कावळा पिंडास शिवेना...
शेवटी पुजाने हात जोडले व म्हणाली.."राहुल तुझी मैत्री स्वीकारली नाही या बद्दल मला माफ कर..तुझा आत्मा मुक्त झाल्यावर तू पुन्हा जन्म घेशील व कोणत्याही रूपात येशील तेव्हा मी तुझ्या मैत्रीचा नक्कीच स्वीकार करीन..आपण चांगले मित्र होऊ...असे मी तुला वचन देते...मात्र तू तुझा डी.पी बदलू नकोस "
असे म्हणाल्यावर चमत्कार झाला नदीच्या काठावरचा कावळ्यांचा थवा आला अन पिंडास शिवला..."
राहुलचा आत्मा मुक्त झाला होता.
घरी आल्यावर पुजाने अंघोळ केली अन फेस बुकावरच्या अकाउंटवर गेली ..
राहुलची मैत्रीची रीक्वेस्ट दिसत नव्हती..राजुलचा आत्मा मुक्त झाला होता
आता तिचा कंप्युटर छान चालतो..(from misalpav)
